Με συγκινητικά λόγια ο Γιώργος Πολύζος αποχαιρετά 40χρόνια στην εκπαίδευση εκ των οποίων τα 10 τελευταία χρόνια στο “τιμόνι” της Α’Βάθμιας Διεύθυνσης.
Όπως αναφέρει:
Αγαπητοί συνάδελφοι, συνεργάτες, εκπαιδευτικοί, μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας της Μαγνησίας,
Ολοκληρώνοντας τη θητεία μου και αποχωρώντας από την ενεργό δράση λόγω αφυπηρέτησης, αισθάνομαι την ανάγκη μέσα από την καρδιά μου, να σας απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ, για την αγαστή συνεργασία και για τη σχέση εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού που οικοδομήσαμε όλα αυτά τα έτη.
Η αποχώρησή μου μετά από 40 έτη ευδόκιμης υπηρεσίας στην εκπαίδευση με γεμίζει με βαθιά πρωτόγνωρη συγκίνηση, αλλά και με ένα αίσθημα πληρότητας.
Η στιγμή του αποχωρισμού, όσο κι αν την περιμένεις, όσο κι αν ξέρεις ότι αποτελεί έναν φυσικό κύκλο της ζωής, σε βρίσκει πάντα απροετοίμαστο.
Σήμερα δεν κλείνει απλώς ένας επαγγελματικός κύκλος. Για μένα, κλείνει το πιο ζωντανό, το πιο δημιουργικό και το πιο βαθιά ανθρώπινο κεφάλαιο της πορείας μου.
Το ταξίδι αυτό υπήρξε μακρύ, δύσκολο πολλές φορές, γεμάτο προκλήσεις, αλλά πάνω απ’ όλα γεμάτο προσφορά, δημιουργία και ανεκτίμητες ανθρώπινες σχέσεις.
Η διαδρομή αυτή, υπηρετώντας ως εκπαιδευτικός, ως Προϊστάμενος, ως Δ/ντής σε Δημοτικά σχολεία, με τη συμμετοχή μου στα υπηρεσιακά συμβούλια (ΠΥΣΠΕ, ΑΠΥΣΠΕ, ΚΥΣΠΕ & Τ.Σ.Ε.), που κορυφώθηκε με την τιμή να υπηρετήσω ως Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας, αποτέλεσε για μένα ένα συναρπαστικό ταξίδι ζωής με μεγάλες τομές, αλλά με βαθιά ανθρώπινες και δημιουργικές στιγμές.
Υπηρέτησα το χώρο της εκπαίδευσης με πίστη και αφοσίωση από την πρώτη στιγμή της ανάληψης των καθηκόντων μου. Γνώμονάς μου ήταν πάντα το καλό των μαθητών/τριών μας και η στήριξη του εκπαιδευτικού έργου.
Υπηρετώντας από́ διαφορετικές θέσεις ευθύνης, γνωρίζοντας επομένως τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες αυτών, είχα την τιμή να μοιραστώ κοινούς στόχους και οράματα με τους ανθρώπους που την κρατούν ζωντανή́: τα στελέχη της εκπαίδευσης, τους/τις εκπαιδευτικούς, τους/τις μαθητές/τριες και τις οικογένειές τους.
Όταν πριν από μια δεκαετία ανέλαβα τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας, είχα μια βαθιά πεποίθηση: ότι η διοίκηση στην παιδεία δεν μπορεί και δεν πρέπει να ασκείται πίσω από κλειστές πόρτες και ψυχρά γραφεία. Προσωπική γνώμη ήταν πάντα η αρχή ότι η θέση δεν μας δίνει αξία. Εμείς δίνουμε την συγκεκριμένη αξία στη θέση.
Πρωταρχικό μου μέλημα ήταν να διοικώ πάντα με δικαιοσύνη, ανθρωπιά και ανοιχτές πόρτες, στηρίζοντας τον καθένα από εσάς στην πράξη.
Πίστευα πάντα ότι η εκπαίδευση είναι, πάνω απ΄ όλα, ο άνθρωπος. Και σήμερα, κοιτάζοντας καθέναν και καθεμία από εσάς στα μάτια, νιώθω μια απέραντη ευγνωμοσύνη, γιατί αυτό το όραμα το κάναμε μαζί πράξη.
Η πόρτα μου ήταν πάντα ανοιχτή, όχι από υπηρεσιακό καθήκον, αλλά από μια ειλικρινή ανάγκη να ακούσω, να καταλάβω, να νιώσω τον παλμό της σχολικής τάξης και την αγωνία του/της εκπαιδευτικού.
Σε αυτά τα δέκα και πλέον χρόνια της θητείας μου ως Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας μοιραστήκαμε τα πάντα. Μοιραστήκαμε οράματα, ελπίδες, δημιουργικές αγωνίες, αλλά και βαθιές, πρωτόγνωρες κρίσεις.
Εργαστήκαμε συστηματικά για να αλλάξουμε το τοπίο της εκπαίδευσης στον νομό μας. Υλοποιήσαμε με επιτυχία τη θεσμοθέτηση και εφαρμογή της διετούς υποχρεωτικής προσχολικής εκπαίδευσης, μια μεταρρύθμιση πνοής που αγκάλιασε τα παιδιά μας από την πιο τρυφερή τους ηλικία.
Παράλληλα, δώσαμε έμφαση στην ποιοτική αναβάθμιση των δομών μας, προχωρώντας στη δημιουργία σύγχρονων πολυθέσιων νηπιαγωγείων που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής μας, ενώ εργαστήκαμε καθημερινά για τη βελτίωση και τον εκσυγχρονισμό των σχολικών υποδομών σε κάθε γωνιά της Μαγνησίας —από τα αστικά κέντρα μέχρι τα χωριά του Πηλίου και τα νησιά των Βορείων Σποράδων.
Ιδιαίτερη προτεραιότητα και προσωπική μου επιδίωξη αποτέλεσε η έμπρακτη στήριξη της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης. Ενισχύσαμε τις δομές μας, ιδρύσαμε νέα Τμήματα Ένταξης, καθώς και νέες σχολικές μονάδες, όπως το Ειδικό Νηπιαγωγείο Αλμυρού, το Ειδικό Νηπιαγωγείο Σκιάθου και το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Σκοπέλου. Στηρίξαμε, με κάθε μέσο, το θεσμό της παράλληλης στήριξης και πασχίσαμε ώστε κανένα παιδί να μην αισθανθεί μόνο του ή αποκλεισμένο. Γιατί ένα σχολείο είναι πραγματικά επιτυχημένο μόνο όταν είναι συμπεριληπτικό και ανοιχτό για όλους τους μαθητές, χωρίς εξαιρέσεις.
Η κοινή μας πορεία, βέβαια, δεν ήταν ανέφελη, καθώς συνέπεσε με μερικές από τις πιο πρωτόγνωρες και σκληρές δοκιμασίες που γνώρισε ποτέ ο τόπος μας. Κληθήκαμε να διαχειριστούμε κρίσεις που ξεπέρασαν κάθε συνηθισμένο διοικητικό πλαίσιο:
- Την περίοδο της πανδημίας του Covid-19, όπου μέσα σε ελάχιστο χρόνο ανατρέψαμε τα παραδοσιακά δεδομένα και κρατήσαμε ζωντανή την εκπαιδευτική διαδικασία μέσω της τηλεκπαίδευσης.
Θυμάμαι τις μέρες εκείνες της απόλυτης παγωνιάς και της απομόνωσης, όταν τα σχολεία μας άδειασαν και η σιωπή στους σχολικούς διαδρόμους ήταν εκκωφαντική. Το γραφείο μας μετατράπηκε ξαφνικά σε ένα κέντρο διαχείρισης κρίσεων, μέσα σε ένα κλίμα φόβου και αβεβαιότητας για το αύριο.
Όμως, μέσα σε εκείνο το απόλυτο σκοτάδι, εσείς – οι εκπαιδευτικοί μας – γίνατε το πιο λαμπερό φως. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όσο ζω, τον τιτάνιο, τον συγκλονιστικό αγώνα που δώσατε. Χωρίς δεύτερη σκέψη, μετατρέψατε τα σπίτια σας, σε ψηφιακές τάξεις. Ξενυχτήσατε πάνω από οθόνες, παλέψατε με τεχνικές δυσκολίες, αλλά κυρίως, παλέψατε για να κρατήσετε ζωντανή την ελπίδα και την ψυχολογία των μικρών μας μαθητών. Καταφέρατε το ακατόρθωτο: να αγκαλιάσετε και να παρηγορήσετε τα παιδιά μας, μέσα από μια κρύα οθόνη, να τους μεταδώσετε ασφάλεια όταν ο κόσμος έξω κατέρρεε. Εκείνες τις στιγμές, η ιδιότητα του εκπαιδευτικού ξεπέρασε τα όρια του επαγγέλματος και έγινε ύψιστο λειτούργημα, έγινε πράξη ακραίας αγάπης και αυταπάρνησης.
- Επίσης, τις καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν με πρωτοφανή μανία τον νομό μας, λυγίζοντας υποδομές και απειλώντας τα σχολεία μας. Σε όλες αυτές τις βιβλικές δυσκολίες, η εκπαιδευτική κοινότητα της Μαγνησίας δεν λύγισε. Με προσωπικές θυσίες, αλληλεγγύη και υποδειγματικό συντονισμό, καταφέραμε να ξανανοίξουμε τις πόρτες των σχολείων μας, προσφέροντας στα παιδιά ένα ασφαλές καταφύγιο κανονικότητας.
Αυτή η κοινή μας προσπάθεια στα δύσκολα αποτελεί για μένα την πιο πολύτιμη παρακαταθήκη.
Αν αυτή η δεκαετία και πλέον θεωρείται σήμερα επιτυχημένη, η επιτυχία ανήκει ολοκληρωτικά στη δικιά σας ευσυνείδητη και φιλότιμη προσπάθεια. Ήταν η μεγαλύτερη τιμή της ζωής μου, που ηγήθηκα ανθρώπων με το δικό σας ανάστημα, τη δική σας επιστημονική επάρκεια και, πάνω από όλα, τη δική σας τεράστια καρδιά.
Θέλω να εκφράσω ένα τεράστιο και ειλικρινές «ευχαριστώ»:
-
- Στους άμεσους συνεργάτες μου, το διοικητικό προσωπικό της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας, που έγιναν η καθημερινή μου οικογένεια, που με στήριξαν στα δύσκολα και μοιράστηκαν μαζί μου την ευθύνη των αποφάσεων και οι οποίοι με τον επαγγελματισμό τους σήκωσαν το βάρος της διοικητικής υποστήριξης κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
- Στους Διευθυντές, Διευθύντριες, και Προϊσταμένους των Νηπιαγωγείων και των Δημοτικών Σχολείων, για την ψυχραιμία, την ευσυνειδησία, την άψογη συνεργασία και συμπόρευση, αλλά και την ηγετική τους στάση στις κρίσιμες στιγμές.
-
- Στους Συμβούλους Εκπαίδευσης, για την άριστη συνεργασία, την επιστημονική και καθοδηγητική τους υποστήριξη, και για το κοινό μας όραμα για την ποιοτική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου.
- Στις/τους Περιφερειακές/ους Διευθύντριες/-ντές Εκπαίδευσης Θεσσαλίας καθώς και το διοικητικό προσωπικό αυτής για την άψογη συνεργασία και υποστήριξη όλα αυτά τα χρόνια της θητείας μου ως Διευθυντής Εκπαίδευσης Μαγνησίας.
- Στα μέλη των Υπηρεσιακών Συμβουλίων για την άμεση και αποτελεσματική συνεργασία, επιδεικνύοντας συνέπεια και υψηλό αίσθημα ευθύνης, συμβάλλοντας καθοριστικά στην έγκαιρη και δίκαιη διεκπεραίωση όλων των θεμάτων.
- Στο Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Δημητριάδος & Αλμυρού, για την υποδειγματική, γόνιμη και αδιάλειπτη συνεργασία, την αμέριστη συμπαράσταση της Εκκλησίας στις ανάγκες των σχολικών μας μονάδων, καθώς και τις κοινές μας πρωτοβουλίες για τη στήριξη των μαθητών/-τριών και των οικογενειών τους.
- Στους Συντονιστές Εκπαίδευσης Προσφύγων, στη Δ/νση και το προσωπικό του ΚΕΔΑΣΥ, για τη συνεργασία και τη συμβολή τους στην αντιμετώπιση των δυσκολιών και των απαιτήσεων της καθημερινότητας.
- Στην Περιφέρεια θεσσαλίας, στους Δημάρχους και Αντιδημάρχους Παιδείας, καθώς και στην Αστυνομική Διεύθυνση Μαγνησίας για τη συνεργασία και τη στήριξή τους στα ζητήματα της εκπαίδευσης.
- Στην Ένωση Γονέων, στους εκπροσώπους των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων, καθώς και στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, για τη διαρκή συνεργασία και την ανάδειξη του έργου των σχολείων μας.
- Τέλος, στους μάχιμους εκπαιδευτικούς και μέλη Ε.Ε.Π-Ε.Β.Π. της Μαγνησίας, εσείς που κρατάτε ψηλά τη σημαία της παιδείας και στο πιο απομακρυσμένο σχολείο της περιφέρειάς μας και που αποδείξατε με το έργο σας ότι είστε η ψυχή και το στήριγμα της κοινωνίας μας. Μην χάσετε ποτέ αυτή την ιερή σπίθα που έχετε στα μάτια σας για τα παιδιά μας. Συνεχίστε να ομορφαίνετε τον κόσμο από τις σχολικές αίθουσες.
Κλείνοντας αυτό το μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου, αποχωρώ από την Υπηρεσία γεμάτος ανεξίτηλες αναμνήσεις, ακριβές φιλίες και την ικανοποίηση ότι επιτελέσαμε το χρέος μας στο ακέραιο, κρατώντας το δημόσιο σχολείο όρθιο, προοδευτικό και φωτεινό.
Μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια σε αυτή τη νευραλγική θέση, η «συνταξιοδότηση» είναι απλώς μια διοικητική λέξη.
Αυτό που μένει πίσω, αυτό που παίρνω μαζί μου, δεν αποτυπώνεται σε έγγραφα και εγκυκλίους ∙ είναι χαραγμένο ανεξίτηλα μέσα μου.
Φεύγω γεμάτος. Η αποσκευή της αφυπηρέτησής μου δεν έχει μέσα έγγραφα, αλλά είναι ασφυκτικά γεμάτη από τα χαμόγελα των παιδιών, τις ζεστές χειραψίες μας, τα δάκρυα των δυσκολιών και τα γέλια των επιτυχιών μας.
Γίναμε μια οικογένεια, κι αυτό δεν αλλάζει με καμία συνταξιοδοτική απόφαση.
Σας αποχαιρετώ με την καρδιά γεμάτη αγάπη και σας εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου υγεία, προσωπική και οικογενειακή ευτυχία και δύναμη να συνεχίσετε το σπουδαίο έργο σας με το ίδιο πάθος αλλά και την ίδια αγάπη για τα παιδιά μας.
Σας ευχαριστώ για όλα. Θα συνοδεύετε πάντα τη σκέψη μου.
Με βαθιά εκτίμηση και σεβασμό,
Δρ Γεώργιος Πολύζος
Δ/ντης Π.Ε. Μαγνησίας
