Είναι κάποια γεγονότα στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, που θα έπρεπε να έχουν υψωθεί στη συνείδηση μας.
Όμως συχνά αναφέρονται σαν απλά επεισόδια. Ίσως αυτή είναι η μοίρα της ελληνικής ιστορικής ζωής: πλατειές ταμπέλες για όσα ανασταλτικά της προόδου- κοινωνικής, πνευματικής και πολιτικής – και ¨ψηλές¨ γραμμές για εκείνα που σημάδεψαν βαθιά και την εποχή τους αλλά και τα χρόνια που ακολούθησαν.
Στα δεύτερα ανήκει και το Κιλελέρ. Πόσοι από τους πολίτες αυτής της χώρας ξέρουν τι σημαίνει αυτό το όνομα; Ζήτημα είναι αν έχει αναζητηθεί και στην εγκυκλοπαίδεια – όπου ¨Κιλελέρ: Παλαιότερη ονομασία του χωριού Κυψέλη Λαρίσης…¨.
Και όμως αυτό το ταπεινό χωριό της Λάρισας έγινε ορμητήριο και θυσιαστήριο της καταπιεσμένης αγροτιάς. Της εκμετάλλευσης που σε τίποτε δεν διέφερε από εκείνη των Τούρκων αφεντάδων απέναντι των ραγιάδων γκραικών.
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλικής γης από τους Τούρκους (1881) παρέμειναν εκεί τα υποκατάστατα, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες -οι λεγόμενοι τσιφλικάδες- όπου συνέχιζαν να παίζουν τον ρόλο τους για αιώνες μαζί με τους κατακτητές.
Οι κοτσαμπάσηδες ( θεσμός που καταργήθηκε από την Αντιβασιλεία του Όθωνα το 1833 ) κυριαρχούσαν σε γη και ανθρώπους. Ο μεγάλος θεσσαλικός κάμπος δεν ανήκε στον κόσμο που με τον ιδρώτα του πότιζε το χώμα του, αλλά στους ελάχιστους μεγάλους κατόχους του.
Έτσι στις 6 Μαρτίου του 1910, ημέρα Σάββατο, ξεκίνησαν οι δουλευτάρηδες της Θεσσαλικής υπαίθρου για το παναγροτικό συλλαλητήριο της Λάρισας. Ήταν άοπλοι και κανέναν δεν προκαλούσαν.
Τραγουδώντας και ζητωκραυγάζοντας περίμεναν το τραίνο από το Βόλο για να τους μεταφέρει από το Κιλελέρ που είχε οριστεί ως τόπος συγκέντρωσης, στην Λάρισα.
Δεν έβγαλαν όμως εισιτήριο και δηλώνοντας: ¨Τόσο καιρό μας εκμεταλλεύεται και μας γδύνει η εταιρεία! Αυτή την φορά απαιτούμε να μας πάει δωρεάν στη Λάρισα¨ Ο διευθυντής των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων που έτυχε να ταξιδεύει, με εκείνο το τραίνο, διέταξε τον αξιωματικό του στρατιωτικού τμήματος να επέμβει.
Οι κολλήγοι κατέβηκαν από τα βαγόνια, αλλά ένα χιλιόμετρο πιο πέρα, οκτακόσιοι άλλοι αγρότες θέλησαν να σταματήσουν το τραίνο φωνάζοντας: ¨Θέλουμε απαλλοτρίωση¨
Οι κολλήγοι κρατούσαν πέτρες. Μπροστά στα ντουφέκια των στρατιωτικών περιπόλων, δεν δειλιάζουν. Οι πέτρες των κολλήγων, τα βόλια των οργάνων <<της τάξης>>. Η διαταγή του μεράρχου είναι <<ξεκάθαρη>>… Να κατασταλεί η ανταρσία των χωρικών. Και η διαταγή εκτελέστηκε.
Οι κολλήγοι της Θεσσαλικής γης, έβαψαν με το αίμα τους την Λάρισα, όπως πότιζαν με τον ιδρώτα τους τα σκλαβωμένα χωράφια τους.
Η κυβέρνηση Βενιζέλου το 1911 αναγκάστηκε να δεχτεί την αναγκαστική απαλλοτρίωση των τσιφλικιών.
Η Θεσσαλική γη δόθηκε στους δουλευτές της. Οι αγρότες είχαν νικήσει. Το αίμα των κολλήγων << έπνιξε τους τσιφλικάδες >>. Το Κιλελέρ με τους νεκρούς του είχε δικαιωθεί.
Το εντυπωσιακό Μνημείο του Αγρότη στο Κιλελέρ
