Συχνά διαβάζουμε για περιπτώσεις βάρβαρων ξυλοδαρμών παιδιών από τους γονείς τους.
Πρόσφατο παράδειγμα το 4χρονο αγοράκι από τα Μέγαρα που ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από τον σύντροφο της μητέρας του, με αποτέλεσμα να νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση. Το ξύλο στα παιδιά και γενικά η σωματική τιμωρία είναι κάτι το αποτρόπαιο. Όμως, συνηθίζεται τόσο πολύ σε αυτήν την χώρα εν έτει 2024, όπως και πριν από είκοσι, τριάντα και πενήντα χρόνια. Άλλαξαν οι εποχές και αλλάζουν. Οι άνθρωποι όμως δυστυχώς δεν αλλάζουν νοοτροπία. Οι σημερινοί νέοι εξακολουθούν να τρώνε ξύλο από τους γονείς τους, όπως έτρωγαν και εκείνοι από τους δικούς τους γονείς, όταν ήταν παιδιά. Ο ξυλοδαρμός των παιδιών, μια υπόθεση που θα λέγαμε ότι κρατάει αιώνες, δεν καταδικάζονταν πάντα, όπως καταδικάζεται σήμερα από την κοινωνία.
Ο Αριστοτέλης στον 4ο π.Χ. αιώνα, έγραφε: ¨…γιος ή σκλάβος αποτελεί κτήμα και δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ποτέ αδικία σε κάτι που σου ανήκει…¨. Στην αρχαία Ρώμη, ένας πατέρας μπορούσε να πουλήσει το παιδί του, να το εγκαταλείψει ή να το θανατώσει ακόμα. Και ερχόμαστε στον Μεσαίωνα, όπου ο πατέρας είχε το δικαίωμα να σκοτώσει το παιδί του που γεννιόταν αδύναμο ή που δεν ήταν αγόρι ή κορίτσι ανάλογα με την επιθυμία του!
Και φτάνουμε στο σήμερα, στην πολιτισμένη εποχή πλέον, που τα ποσοστά κακοποίησης παιδιών σοκάρουν! Στην Ελλάδα 7.500 παιδιά το χρόνο, κάτω των 5 ετών, υποφέρουν από κάποια μορφή βίας. Οι γονείς που δέρνουν τα παιδιά τους, είναι γονείς με πνεύμα στείρο, γεμάτοι μίσος και δειλία. Ξύλο δίνουν οι γονείς στα παιδιά τους για πολλούς λόγους. Συνήθως τη στιγμή που έχουν ενοχληθεί για κάτι. Το ξύλο δεν το δίνουν για να συνετιστεί το παιδί, αλλά για να δώσουν διέξοδο στην δική τους αγανάκτηση. Όταν δίνουν ξύλο, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να ¨κουμαντάρουν¨ ένα παιδί. Αγανακτούν επειδή αισθάνονται ανήμποροι, αδέξιοι γονείς και χτυπάνε το πρόσωπο που τους έκανε να αισθάνονται έτσι, δηλαδή το παιδί.
Μερικοί γονείς δέρνουν για να έχουν επιβολή. Έτσι συναντάμε άντρες και γυναίκες, που παρουσιάζουν μια κοινωνική αναστολή. Είναι δηλαδή φοβισμένοι, δεν έχουν θάρρος να πούνε την γνώμη τους, να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους, να εμφανιστούν μπροστά σε κόσμο. Πολλοί από αυτούς που παρουσιάζουν μεγάλη συστολή και καθόλου αυτοπεποίθηση, έχουν φάει, όταν ήταν παιδιά, πολύ ξύλο ή είχαν ανατραφεί με ένα τρομακτικό τρόπο! Αν όμως το παιδί φάει ξύλο, που δεν είναι αποτέλεσμα οργής του γονιού, αλλά ψυχρή και υπολογισμένη τιμωρία, τότε οι βλάβες και οι συνέπειες θα είναι μικρότερες στον ψυχικό του κόσμο.
Η ποινή πρέπει να είναι ακριβώς για την διαμόρφωση καλού χαρακτήρα του παιδιού και όχι για να πάρει ο γονιός εκδίκηση για την αταξία που τον ενόχλησε. Θα πρέπει οι γονείς να ξέρουν που τελειώνει το απλό ξύλο του σωφρονισμού και που αρχίζει το βασανιστήριο για το ανήλικο παιδί που είναι εντελώς απροστάτευτο. Συνήθως η καταπίεση υπάρχει στην οικογένεια χαμηλού επιπέδου, εκεί που στους γονείς δεν υπάρχει παιδεία, μόρφωση και ψυχική καλλιέργεια. Σε οικογενειακά περιβάλλοντα που δεν υπάρχουν τα στοιχεία που δημιουργούν προσωπικότητα με αυτοέλεγχο, κάτι που χαρακτηρίζει ένα καλλιεργημένο και ολοκληρωμένο κοινωνικά άνθρωπο.
Και φυσικά τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Τα ψυχικά τραύματα που δημιουργούνται στο παιδί είναι και η κυριότερη αιτία για την μετέπειτα αντικοινωνική συμπεριφορά του. Είναι ¨διαφορετικά¨ από τα άλλα παιδιά. Φοβούνται τους μεγάλους, φαίνονται κουρασμένα και είναι κυρίως κλεισμένα στον εαυτό τους ή ασυνήθιστα επιθετικά. Ένα μεγάλο ποσοστό από τους εγκληματίες πρώτου βαθμού, είχαν υποστεί σωματική βία στα παιδικά τους χρόνια.
Διδάχτηκαν δηλαδή πως το ξύλο και η βαρβαρότητα είναι ο μόνος τρόπος για να ελέγχεις και να επιβάλλεσαι στον άλλο. Οι προστατευτικές διατάξεις της νομοθεσίας μας για τα παιδιά είναι ελλιπέστατες. Ελλιπέστατα είναι και τα μέτρα κοινωνικής πρόνοιας. Θα έπρεπε να υπάρχουν περισσότερα συμβουλευτικά κέντρα για τα ζευγάρια που αποφασίζουν να γίνουν γονείς και για την σωστή τους εκπαίδευση στο νέο τους ρόλο.
Μόνο λοιπόν, η πολιτεία μπορεί να ¨ξεριζώσει¨ αυτή την απαράδεκτη για την εποχή μας νοοτροπία.
Ότι πιο όμορφο μπορεί να δει ένας γονιός είναι το χαμόγελο του παιδιού του!!!
