Η Λέσχη εργαζομένων και νεολαίας Βόλου για τα νεκρά ψάρια στον Παγασητικό αναφέρει:
Οι εικόνες με τα νεκρά ψάρια που κατακλύζουν τον Παγασητικό κόλπο και τις ακτές του, τη λίμνη Κάρλα και μια σειρά υδατικών ροών που ενώνουν τα δύο οικοσυστήματα κάνουν κυριολεκτικά τις τελευτές μέρες το γύρο του κόσμου. Οι εν λόγω εικόνες όμως απεικονίζουν κάποιες μόνο πλευρές του διαπραχθέντως εγκλήματος. Βρισκόμαστε μπροστά από ένα διπλό, πιθανά και πολλαπλό, περιβαλλοντικό έγκλημα με βαθιές κοινωνικές προεκτάσεις. Ουσιαστικά μιλάμε για την επιβάρυνση και την αποσταθεροποίηση δύο κρίσιμων υδατικών οικοσυστημάτων (Παγασητικός και Κάρλα), τα οποία τρέφουν και δίνουν δουλειά σε δεκάδες χιλιάδες κόσμου και βρίσκονται σε απόλυτη αλληλεξάρτηση με μια σειρά άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες της περιοχής.
Ποιες θα είναι οι συνέπειες στον υδροφόρο ορίζοντα μετά από αυτά τα ρυπαντικά επεισόδια; Τι επίδραση έχει στον υδροφόρο ορίζοντα, στο οικοσύστημα της Κάρλας και του Παγασητικού η διάχυση ενός πολλαπλά μολυσμένου βούρκου από πτώματα ζώων και ψαριών, νιτρικά, φυτοφάρμακα, ακόμα και βαρέα πυρομαχικά από το βουλιαγμένο πρώην στρατοπέδου ελικοπτέρων του Στεφανοβικείου; Απλά θυμίζουμε πως μέσα στον περασμένο Ιούνιο στα παρακάρλια χωριά του Στεφανοβικείου και του Ριζομύλου εμφανίστηκαν εκατοντάδες κρούσματα γαστρεντερίτιδας με αφορμή μολυσμένο νερό.
Είναι προφανές πως η διαχείριση των νερών της υπερχειλισμένης περιοχής της Κάρλας μετά τις πλημύρες του περασμένου Σεπτέμβρη βασίστηκε σε μία λογική γρήγορου μπαλώματος, που μετεξελίχθηκε σε ένα μεθοδευμένο ψέμα, αυτό της «εξαιρετικής ποιότητας» των νερών του Παγασητικού, στο βωμό λειτουργίας της τουριστικής βιομηχανίας της περιοχής. Όλοι οι θεσμικοί παράγοντες της περιοχής, οι δήμαρχοι της Μαγνησίας, ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας, ο ιατρικός σύλλογος, σημαντικό μέρος της αντιπολίτευσης των θεσμικών οργάνων, αλλά και ο ΕΟΔΥ, μαζί με κυβερνητικούς παράγοντες, πήραν την ευθύνη να πουν ένα τεράστιο ψέμα για την ποιότητα των νερών του Παγασητικού για να προστατεύσουν μια χούφτα συμφερόντων στην τουριστική βιομηχανία, θυσιάζοντας το γενικό συμφέρον της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Μπροστά στην κοινωνική οργή και αγανάκτηση που ξεχειλίζουν, η εν λόγω λυκοσυμμαχία «διασπάται» και ο καθένας προσπαθεί να σώσει το τομάρι του. Ο μεν δήμαρχος Βόλου Α. Μπέος αξιοποιεί την κατάσταση για να συγκροτήσει ουσιαστικά έναν επιχειρηματικό στρατό, σύμμαχο των οικονομικών και πολιτικών του δραστηριοτήτων, με προεξέχοντες τα μεγάλα κεφάλια της τουριστικής βιομηχανίας της περιοχής, επιχειρώντας να εμπεδωθεί κοινωνικά πως και στις περιόδους καταστροφής κουμάντο θα κάνει το δίκιο των επενδυτών. Από την άλλη ο περιφερειάρχης Δ. Κουρέτας, «πατέρας» της φράσης των «εξαιρετικής ποιότητας» νερών του Παγασητικού, εκβιάζει με το δίλημμα επιλογής δημίου, καλώντας το λαό της περιοχής να επιλέξει αν συντάσσεται με τα δικά του ψέματα ή εκείνα του Μπέου, λέγοντας χαρακτηριστικά «ή αυτός ή εγώ» .
Οι δύο αυτές γραμμές των κεφαλών του τόπου ενοποιούνται σε ένα βασικό σημείο. Το σημείο εκείνο που ήταν η συγκολλητική ουσία για τη γέννηση του χυδαίου ψέματος της καλοκαιρινής περιόδου για την ποιότητα των νερών του Παγασητικού. Αυτό δεν είναι άλλο από την παντελή αδιαφορία τους για τους κατοίκους αυτής της περιοχής, που αντιμετωπιζόμενοι ως προσωρινοί ιθαγενείς αυτού του τόπου, με το που θα ενοχλούν την εκδήλωση κάποιου επιχειρηματικού σχεδιασμού, θα εκτοπίζονται με άμεσους ή έμμεσους τρόπους.
Τα συμφέροντά μας, τα συμφέροντα των πλέον ταξικών υποκειμένων αυτής της περιοχής, ούτε θέλουμε ούτε μπορούν να εκφραστούν από τους δίδυμους πυλώνες της επιχειρηματικής υποταγής. Κάθε διαδικασία διεκδίκησης, κάθε διαδικασία ανατροπής αυτής της ζοφερής πραγματικότητας που έχει εγκαθιδρυθεί στην περιοχή του Βόλου οφείλει να ξεκινάει από μια πλήρη απαξίωση όλων των θεσμικών φορέων που από κοινού συνέβαλαν στη δημιουργία των σημερινών εικόνων. Για να ζήσουμε δε χρειαζόμαστε κανέναν σας! Για να ζήσουμε είναι προϋπόθεση να ξεκουμπιστείτε και εσείς και τα συμφέροντά σας! Τον λόγο για την πόλη μας τον θέλουμε εμείς που τη ζούμε, χωρίς να την αντιμετωπίζουμε σαν εμπόρευμα για ακριβότερα ή φθηνότερα παζάρια!
Οι τραγικές εικόνες με τα νεκρά ψάρια είναι αφορμή να ενδυναμωθεί ένα κίνημα πόλης, που δε θα αναζητά καλύτερους διαχειριστές στο ναρκοθετημένο πεδίο της αστικής πολιτικής, που δε θα προσπαθεί να συμμαχήσει με τις λογικές των αφεντικών των διάφορων επιχειρηματικών πρότζεκτ, αλλά θα εκκινήσει μια συνολική κουβέντα για την πόλη που θέλουμε να ζούμε και την ενεργοποίηση των κοινωνικών υποκειμένων για να το πετύχουμε. Σε αυτή τη διαδικασία το κρίσιμο δεν είναι οι περισπούδαστες λύσεις επιστημονικών κύκλων που εδώ και χρόνια γίνονται γρανάζι στα παιχνίδια της κυρίαρχης πολιτικής, αλλά η ελεύθερη αποτύπωση των αναγκών και των επιθυμιών μας.
Πριν ένα χρόνο με τις πλημύρες διατυπώσαμε πως ο κόσμος που θα ξαναχτιστεί μετά από αυτές είναι βέβαιο πως δεν θα είναι όμοιος με εκείνον που θάφτηκε στις λάσπες. Είμαστε μέσα ακριβώς σε εκείνη τη διαδικασία που είτε θα διεκδικήσουμε να χτίσουμε μια νέα ζωή για εμάς ή κάποιοι άλλοι θα χτίσουν τη ζωή τους εις βάρος μας.
