Στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου Φυτόκου λειτούργησε σήμερα, Κυριακή μετά την Γέννηση του Χριστού, ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, παρουσία πολλών πιστών.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στις τρεις μορφές που προβάλλονται στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας: «Τον Προφητάνακτα Δαυίδ, από το γένος του οποίου προήλθε ο Μεσσίας, όπως όριζε η Γραφή, μία εμβληματική μορφή, που πέρασε από τα στάδια της αμαρτίας και της μετανοίας, παρέδωσε τους περίφημους Ψαλμούς, μέσα στους οποίους καταγράφεται ο πόνος της ψυχής και η ελπίδα και η σημασία της μετανοίας.
Η άλλη μορφή είναι ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ, που ανέλαβε την προστασία της Παναγίας. Έφερε εις πέρας το υψηλό έργο του με σιωπή και απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Βιώνει το Μυστήριο προσευχόμενος κι έτσι ο Θεός ομιλεί μαζί Του και τον κατευθύνει, για να προστατέψει την Μητέρα και το Βρέφος…
Το τρίτο πρόσωπο ήταν ένα από τα παιδιά του, από τον προηγούμενο Γάμο του, ο Αδελφόθεος Ιάκωβος, που ακολούθησε τα βήματα της ζωής του Κυρίου, κατανόησε ότι Αυτός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας και εξελίχθηκε σε ένα κομβικό πρόσωπο στην ιστορία της Εκκλησίας, ως πρώτος Επίσκοπος των Ιεροσολύμων…».
Ο ποιμενάρχης τόνισε ότι «η Εκκλησία μας παρουσιάζει αυτά τα πρόσωπα σαν να είναι παρόντα, αφού στην εκκλησιαστική ζωή δεν υπάρχει παρελθόν, παρόν και μέλλον, παρά μόνον αιωνιότητα και αυτό βιώνεται στην Θεία Λειτουργία… Προγευόμαστε του Παραδείσου, ως δικαίωση του αγώνα μας στην ζωή αυτή και της ενότητάς μας με τον Χριστό…
Ο καθένας μας έχουμε μέσα μας την πνοή του Θεού και στην αιωνιότητα δεν θα υπάρχει πάνω μας κανένα έλλειμμα, ούτε σωματικό, ούτε ψυχικό. Θα είμαστε μια νέα ύπαρξη, όπως ο Θεός μας έπλασε, με μία διαφορά: αν έχουμε υπηρετήσει την αγάπη του Θεού, αυτό θα είναι Παράδεισος, εάν έχουμε αρνηθεί την αγάπη του Θεού, θα είναι κόλαση. Έχουμε την ελευθερία ή να πούμε ναι στην αγάπη ή να την αρνηθούμε. Εκεί θα κριθούν όλα…».
Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι με την παρουσία του προσεύχεται για την ψυχή της 20χρονης Μαρίας – Σταυρούλας και συγχαίρει τους γονείς της, που αποφάσισαν να δωρίσουν τα όργανά της, για να προσφέρουν ζωή σε ανθρώπους που τα είχαν ανάγκη. «Δεν υπάρχει υψηλότερο μέτρο αγάπης από μια τέτοια πράξη, για να ζήσουν οι άλλοι».
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο κ. Ιγνάτιος τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής της.
