Σε ανακοίνωσή της η Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας για το σχέδιο ΕΠΕΑΡ για την αέρια ρύπανση αναφέρει:
Η Κυβέρνηση έθεσε προς διαβούλευση σχέδιο για νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) προς επικαιροποίηση αντίστοιχης από το 2018 για τον έλεγχο της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Στην ΚΥΑ αυτή εμπλέκονται πολλά Υπουργεία και έχουν τεθεί ασφυκτικές προθεσμίες (19 Δεκεμβρίου 2025-9 Ιανουαρίου 2026).
Το προς επικαιροποίηση πρόγραμμα περιέχει εθνικές πολιτικές και μέτρα, ώστε να υπάρξει συμμόρφωση με τις εθνικές δεσμεύσεις μείωσης των εκπομπών για τα έτη από το 2020 έως το 2029 και από το 2030 και μετά, που προβλέπονται από την νομοθεσία, για τους ρύπους διοξείδιο του θείου (SO2), οξείδια του αζώτου (NOx), πτητικές οργανικές ενώσεις εκτός του μεθανίου (NMVOC), αμμωνία (NH3) και αιωρούμενα σωματίδια PM2.5.
Οι πολιτικές που περιλαμβάνει το σχέδιο αφορούν στην ενέργεια, το κλίμα, τον αγροτικό τομέα, τον τομέα διαχείρισης αποβλήτων και τον τομέα των μεταφορών.
Βασίζεται όμως στην Οδηγία 2284 του 2016 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ενώ υπάρχει νεότερη οδηγία, η 2881 του 2024.
Η Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας (ΠΠΜ) θεωρεί ότι τα σχέδια είναι καλά αλλά το θέμα είναι τί γίνεται στην πράξη; Σε πολλές πόλεις, ακόμα και χωριά στην Ελλάδα, κυρίως το Χειμώνα, δημιουργούνται συνθήκες ασφυξίας από τα επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης, κυρίως με τη μορφή αιωρούμενων σωματιδίων και καπνού. Παρόλα αυτά δεν υπάρχουν όρια επιφυλακής και συναγερμού όταν οι συνθήκες γίνονται δύσκολες και επικίνδυνες, κυρίως για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Γιατί, θα μπορούσε, ανάλογα με το επίπεδο της ρύπανσης, να λαμβάνονται μέτρα, όπως: περιορισμοί στην κυκλοφορία των οχημάτων, τη λειτουργία βιομηχανιών, οικονομική ή δωρεάν μετακίνηση με δημόσιες συγκοινωνίες, αναστολή κατασκευαστικών εργασιών, καθαρισμοί δρόμων, ευέλικτες ρυθμίσεις εργασίας και απαγόρευση χρήσης τζακιών. Αυτές οι προτάσεις αφορούν έκτακτες καταστάσεις αλλά όμως χρειάζονται μακροπρόθεσμα μέτρα για μόνιμες λύσεις, όπως η επιδότηση συστημάτων θέρμανσης, κυρίως για τις ομάδες του πληθυσμού που πλήττονται από την ακρίβεια και την ανεργία, ενεργειακή θωράκιση κτιρίων, λιγότερο ρυπογόνες μορφές ενέργειας στις βιομηχανίες, επέκταση πρασίνου πόλεων κ.α. Στην Ελλάδα όμως, όλα αυτά, κινούνται με τον… αραμπά. Υπάρχει σχεδόν παντελής έλλειψη ελέγχων, ενώ η δημόσια διοίκηση είναι εχθρική προς πολίτες και φορείς.
Και όμως, οι θάνατοι από ατμοσφαιρική ρύπανση υπολογίζονται σε 10.000 περίπου στην Ελλάδα, 250.000 στην ΕΕ και 7 εκατομμύρια παγκοσμίως (αυτό σύμφωνα με τον ΠΟΥ).
Η κατάσταση, σε επίπεδο Θεσσαλίας δεν είναι καλή. Ευτυχώς η Περιφέρεια Θεσσαλίας και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας έχουν αρκετούς σταθμούς παρακολούθησης της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να πληροφορείται για τις υπερβάσεις που τυχόν υπάρχουν. Στην Καρδίτσα, όπου δεν υπάρχουν μεγάλες βιομηχανίες, η κατάσταση είναι συχνά άσχημη και πιθανόν να οφείλεται στην παράλογη πολιτική αντικατάστασης κλασικών καυστήρων, με καυστήρες που καίνε πέλετ! Στη Λάρισα, παρόλο που απαγορεύεται η καύση πετ κοκ, μερικές φορές οι υπερβάσεις είναι ακόμα και μεγαλύτερες του Βόλου αλλά εκεί δεν υπάρχου οικολογικές οργανώσεις. Ο Βόλος έχει διπλό πρόβλημα. Αφενός την ατμοσφαιρική ρύπανση από τα αιωρούμενα σωματίδια και αφετέρου από την καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ. Πριν λίγες μέρες οι υπερβάσεις στα επικίνδυνα σωματίδια PM2,5 ήταν πάνω από 380 μg/m3, με όριο τα 15 μg/m3, δηλαδή 25 φορές πιο πάνω από το όριο! Οι επιδημιολογικές μελέτες αξιόπιστων φορέων για το Βόλο έχουν δώσει πολύ ανησυχητικά αποτελέσματα. Το ζητούμενο επομένως είναι όχι οι μετρήσεις, διαπιστώσεις και προειδοποιήσεις αλλά η λήψη μέτρων.
Δυστυχώς σε όλο αυτό το αρνητικό και επικίνδυνο σκηνικό, για τα επίπεδα αέριας ρύπανσης και τις επιπτώσεις στην υγεία των πολιτών, η Κυβέρνηση έχει επιλέξει, αντί της ανακύκλωσης, τη δημιουργία έξη εργοστασίων καύσης σκουπιδιών ανά την Ελλάδα! Άρα είμαστε άξιοι της τύχης μας.
