Σαν σήμερα, στις 16 Σεπτεμβρίου 1978, έφυγε από τη ζωή και το τέλος της διαδρομής του συνδέθηκε, σχεδόν καρμικά, με τη μεγάλη του αγάπη, μια άγνωστη για πολλούς πτυχή της προσωπικότητάς του.
Με το χαρακτηριστικό του βλέμμα, την αφοπλιστική του απλότητα και μια εκφραστική δύναμη που έκανε κάθε ρόλο να μοιάζει αληθινός, ο Λαυρέντης Διανέλλος χάρισε στο κοινό στιγμές που έμειναν στην ιστορία του ελληνικού σινεμά.
Κατά τη διάρκεια της σπουδαίας καριέρας του, ο Λαυρέντης Διανέλλος συνεργάστηκε με σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου.
Βρέθηκε στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη, της Τζένης Καρέζη, του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, του Μίμη Φωτόπουλου, του Ντίνου Ηλιόπουλου, του Κώστα Χατζηχρήστου, του Θανάση Βέγγου, του Γιώργου Κωνσταντίνου, του Σταύρου Ξενίδη και του Διονύση Παπαγιαννόπουλου, αφήνοντας το στίγμα του τόσο σε κωμωδίες όσο και σε δραματικούς ρόλους.
Η σύντομη ατάκα του «Ρωξάνη, ομιλώ εγώ, Ρωξάνη, σιωπή» από την ταινία «Ο Θόδωρος και το Δίκαννο» του 1962 είναι μία από τις χαρακτηριστικές στιγμές που έμειναν συνδεδεμένες με την παρουσία του στη μεγάλη οθόνη, ενώ οι συμμετοχές του σε ταινίες όπως «Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο», «Μανταλένα», «Η Κυρά μας η Μαμμή», «Ο Ηλίας του 16ου» και «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» αποτελούν μερικούς από τους πιο σημαντικούς σταθμούς μιας διαδρομής του.
Από τον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας στο Θέατρο Τέχνης
Ο Λαυρέντης Διανέλλος γεννήθηκε το 1911 στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας, το χωριό από το οποίο πήρε και το όνομά του.
Από μικρός είχε μεγάλη αγάπη για τα τρένα και το όνειρό του ήταν να γίνει μηχανοδηγός. Η αγάπη αυτή δεν τον εγκατέλειψε ποτέ, ακόμη και όταν είχε πλέον καταξιωθεί ως ηθοποιός.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’30 ο Λαυρέντης Διανέλλος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα προς την καλλιτεχνική του πορεία, καθώς φοίτησε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, ως ένας από τους πρώτους μαθητές του σπουδαίου θεατρανθρώπου.
Η περίοδος αυτή αποτέλεσε το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε μια διαδρομή που θα τον ανέδειχνε σε μία από τις σημαντικές παρουσίες του ελληνικού θεάτρου και αργότερα του κινηματογράφου.
Μία πορεία γεμάτη θέατρο
Η πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή έγινε το 1936, στο Θέατρο Τέχνης, με τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη. Λίγα χρόνια αργότερα συνεργάστηκε με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, ενώ το 1947 βρέθηκε στο πλευρό του Βασίλη Λογοθετίδη.
Το 1954 ξεκίνησε μία από τις σημαντικότερες συνεργασίες της καριέρας του, αυτή με τον Μίμη Φωτόπουλο, η οποία συνεχίστηκε για περίπου δύο δεκαετίες, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Στη μακρά πορεία του ξεχώρισε σε έργα όπως η «Στέλλα Βιολάντη» του Ξενόπουλου, το «Όπως Αγαπάτε» του Σαίξπηρ, ο «Δον Καμίλο» του Πατατζή και «Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ» του Χάσεκ.
Η πρώτη του παρουσία στη μεγάλη οθόνη ήρθε το 1938, μέσα από την ελληνο-αιγυπτιακή παραγωγή «Δόκτωρ Επαμεινώνδας», στην οποία πρωταγωνιστούσαν ο Παρασκευάς Οικονόμου και οι αδελφές Καλουτά.
Η συνεργασία του με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε το 1948, με την ταινία «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται», όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Βασίλη Λογοθετίδη. Από εκεί και μετά άρχισε να χτίζει μια σταθερή παρουσία στον ελληνικό κινηματογράφο.
Από το 1956 και έπειτα έγινε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της εποχής, συμμετέχοντας σε κωμωδίες, δράματα και μιούζικαλ.
Το πρόσωπό του, γεμάτο εκφραστικότητα, μπορούσε να μεταφέρει στον θεατή τόσο τις δυσκολίες όσο και την αισιοδοξία των απλών ανθρώπων που υποδυόταν.
Ο ηθοποιός που ταυτίστηκε με τον ρόλο του πατέρα
Στη συλλογική μνήμη έμεινε κυρίως ως ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς «πατεράδες» του ελληνικού σινεμά.
Ο ρόλος του στη «Μανταλένα» αποτελεί μία από τις πιο γνωστές ερμηνείες του, ενώ ξεχωριστή θέση στην καριέρα του έχουν και οι εμφανίσεις του στις ταινίες «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Ο Θόδωρος και το Δίκαννο» (1962), «Ολοκαύτωμα» (1971) και «Η Αλίκη Δικτάτωρ» (1972).
Η τελευταία του κινηματογραφική παρουσία ήταν το 1975, στην ταινία «Στα Δίχτυα του Τρόμου» του Βαγγέλη Σερντάρη. Στην πορεία του συνεργάστηκε με σχεδόν όλους τους σημαντικούς πρωταγωνιστές της εποχής, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο.
Η προσωπική ζωή
Στην προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό και ερμηνεύτρια δημοτικών τραγουδιών Φρόσω Κοκκόλα, την οποία γνώρισε στο Θέατρο Τέχνης. Μαζί απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρία, και έμειναν μαζί για 42 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του.
Η κόρη του, Μαρία Διανέλλου, είχε μιλήσει για έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, που στη ζωή του ήταν ακριβώς όπως τον γνώριζε το κοινό μέσα από τις ταινίες του: «Ο πατέρας μου ήταν ένας γλυκός, ταπεινός και με ευρύ πνεύμα άνθρωπος. Ήταν αυτό που βλέπουμε όλοι στις ταινίες. Τον λάτρευαν όλοι, γιατί ήταν πολύ χαμηλών τόνων».
«Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος στον κινηματογράφο και στο θέατρο που να μην τον έχει λατρέψει» είχε πει η ηθοποιός Καίτη Πάνου που έφυγε από τη ζωή το 2008.
Για την ερμηνεία του στην πολεμική ταινία «Ολοκαύτωμα» του Δημήτρη Παπακωνσταντή, το 1971, τιμήθηκε με το βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Το καρμικό τέλος
Το τέλος της ζωής του έκρυβε μια σχεδόν συμβολική σύμπτωση.
Ο Λαυρέντης Διανέλλος έφυγε από τη ζωή στο Σιάτλ των Ηνωμένων Πολιτειών σε νοσοκομείο που βρισκόταν κοντά σε σιδηροδρομικό σταθμό, σαν η τελευταία εικόνα της διαδρομής του να συναντούσε εκείνη τη μεγάλη αγάπη που είχε από παιδί για τα τρένα.
«Με συγκινούν πολύ τα τρένα. Μου αρέσει να κάθομαι σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό και να χαζεύω τους συρμούς», είχε εκμυστηρευτεί ο ίδιος.
